Κυριακή, 7 Φεβρουαρίου 2016

ΤΕΛΟΣ ΕΠΟΧΗΣ: Άσσος - Σαντέ

Η εταιρία Παπαστράτος - Φίλιπ Μόρις αποφάσισε να καταργήσει δύο από τις πιο ιστορικές μάρκες ελληνικών τσιγάρων: τον εμβληματικό άσπρο Άσσο, ναυαρχίδα, παραδοσιακά, του Παπαστράτου (κασετίνα φίλτρο και άφιλτρο και μαλακό φίλτρο), και το Ζαντέ (κασετίνα άφιλτρο και -δεν ξέρω αλλά υποθέτω- και φίλτρο), που όλοι βέβαια το γνωρίσαμε ως Σαντέ, που του εμπιστεύτηκαν οι Αφοί Κωνσταντίνου με το κλείσιμο της εταιρίας τους.



Θλίψη στον κόσμο των τσιγαρολάγνων και πακετολάγνων. Εκτός από τους συμβολικούς συνειρμούς που ξυπνάνε τα δύο συγκεκριμένα τσιγάρα, επιπλέον έχουμε κι ένα ακόμη βήμα προς την πλήρη εξαφάνιση τριών στοιχείων που οριακά επιβιώνουν ακόμη από το καπνιστικό σύμπαν μιας παλιότερης εποχής: του πακέτου - κασετίνας (μένουν πια μόνο μερικά σήματα του Καρέλια: Καρέλια φίλτρο και άφιλτρο [Αγρινίου], Χρυσή κασετίνα φίλτρο, άφιλτρο και λάιτ, και τα Έξελενς), του άφιλτρου τσιγάρου (μένουν μόνο τα δύο προαναφερθέντα σήματα του Καρέλια και τα Κάμελ), και του τσιγάρου με ανατολίτικο χαρμάνι (και πάλι μόνο ο Καρέλιας το ψιλοκρατάει κάπως, ευτυχώς υπάρχει και μια προσπάθεια αναβίωσης από την Wolfway στον χώρο του στριφτού).

Παραθέτω απόσπασμα από ένα άρθρο της Άθενς Βόις σχετικά με την κατάργηση του Σαντέ (το πλήρες άρθρο εδώ). 

Κι εγώ θλίβομαι. Το αμερόληπτο σχόλιο που θα προσπαθήσω να κάνω είναι ότι κάθε ηλικία του ανθρώπου, από την παιδική μέχρι το βαθύ γήρας, συνοδεύεται μοιραία από το ξερίζωμα διάφορων νοσταλγιών: άνθρωποι πεθαίνουν, σπίτια γκρεμίζονται, το δέντρο της αυλής του παππού μας κόβεται, το σιντί καταργεί το δίσκο και το μπ3 το σιντί, το ευρώ τη δραχμή και το μονοτονικό το πολυτονικό... Άλλοτε δικαίως κι άλλοτε αδίκως, πάντα αυτοί οι αποχωρισμοί κάποιους τους πονάνε.

Το τέλος του Santé
Ένας αποχαιρετισμός στην πιο cult μάρκα ελληνικών τσιγάρων
Του Γιώργου Παυριανού

Αυτές τις μέρες θυμήθηκα φίλους και γνωστούς που κάπνιζαν μανιωδώς Sante. Το θρυλικό τσιγάρο με το υπέροχο πακέτο και το βαρύ χαρμάνι (0,7mg νικοτίνη, 18 mg πίσσα) που η εταιρεία Philip Morris κατάργησε λόγω χαμηλών πωλήσεων. Το τσιγάρο που ξεγέλασε τους καπνιστές με το υπέροχο πακέτο και το όνομά του (sante σημαίνει υγεία), δεν υπάρχει πια.

Όταν ο Χαρίλαος Κωνσταντίνου μαζί με τα αδέλφια του κατοχύρωναν, το 1931, το βιομηχανικό σήμα ενός νέου τσιγάρου, του Sante, ίσως ούτε οι ίδιοι φαντάζονταν ότι το κόκκινο πακέτο με την ξανθιά γυναίκα και τα χρυσά γράμματα θα ήταν το καλύτερο μάρκετινγκ της εποχής. Το πρώτο πακέτο είχε επάνω τη μορφή μιας γυναίκας που καπνίζει. Αριστερά έγραφε «Δίπλωμα ευρεσιτεχνίας Υπουργείου Εθνικής Οικονομίας αρ. 2373» και δεξιά «Πιστοποιητικόν Χημείου Εθνικού Πανεπιστημίου ότι περιέχει ελάσσονα νικοτίνην αρ.2373». Είναι προφανές ότι προσπαθούσε να αναδείξει το όνομά του, ότι είναι υγιεινό, αλλά πια το ξέρουμε, δεν υπάρχει υγιεινό τ σιγάρο.

Η εταιρεία ανέθεσε σε ένα ζωγράφο να στολίσει το πακέτο με το πρόσωπο μιας όμορφης γυναίκας που καπνίζει. Για χρόνια όλη η Αθήνα συζητούσε για την ταυτότητά της. Άλλοι έλεγαν ότι είναι η αγαπημένη του ζωγράφου, άλλοι ότι είναι γνωστή Αθηναία της εποχής, μέχρι που αποκαλύφθηκε ότι ήταν η Ζωζώ Νταλμάς, διάσημη ηθοποιός και χορεύτρια. 

[...Ακολουθούν πληροφορίες για τη Ζωζώ Νταλμάς.]

Θυμάμαι τη φίλη μου Ρηνιώ Παπανικόλα. Όχι μόνο κάπνιζε μανιωδώς Sante, αλλά τα στέγνωνε κιόλας για να είναι ο καπνός ξερός. Έκαιγε η σόμπα μέσα στο σπίτι και γύρω ήταν ανοιγμένα δεκάδες κόκκινα πακέτα για να στεγνώνουν. Η υπέροχη βραχνάδα της φωνής της, που ακουγόταν μαγική από το ραδιόφωνο, είχε γίνει από χιλιάδες Sante. Αυτό το ρημαδοτσίγαρο την έφαγε όμως στο τέλος.

«Συμβαίνει με τις αυταπάτες ό,τι και με τις πατρίδες: ο καθένας έχει τη δικιά του. Κι εμείς που καπνίζουμε έχουμε την αυταπάτη μας και αυτοί που δεν καπνίζουν δεν πάνε πίσω. Αν και κατά βάθος εμείς, “της απωλείας”, ξέρουμε καλά τι είδους φωτογένεια προσδίδουμε στα σωθικά μας...» γράφει η Ζυράννα Ζατέλη σε μια προσπάθεια να εξηγήσει την ψυχολογία του καπνιστή.

Η Ζυράννα καπνίζει Sante εδώ και πολλά χρόνια. Tην πήρα τηλέφωνο. «Ναι, το ξέρω ότι δεν βγαίνουν πια» μου είπε. «Με σταμάτησε ένας νεαρός ανήμερα των Θεοφανίων έξω από το σπίτι μου και με ρώτησε τι θα κάνω τώρα χωρίς Sante». «Τι θα κάνεις;» «Κοίταξε να δεις... Εγώ από καιρό, για λόγους οικονομίας, καπνίζω στριφτά... Έχω φυλάξει όμως μερικά πακέτα και τα βάζω μέσα».

Το Sante έζησε 85 χρόνια, πήρε βραβεία σε διεθνείς εκθέσεις, συγγραφείς έγραψαν κείμενα αφιερωμένα σε αυτό, «σινεμά και καφέ και τσιγάρα Σαντέ κι η φωνή σου βραχνή απ’ το βήχα», λέει η Αλέκα Κανελλίδου στο τραγούδι «Αλλιώτικος νόμος» σε στίχους Άκου Δασκαλόπουλου και μουσική Λαυρέντη Μαχαιρίτσα, έγινε ταμπακιέρα, μαξιλάρι, αφίσα, έπαιξε σε ταινίες και φωτογραφίσεις, ήρθε όμως η ώρα να εγκαταλείψει το μάταιο τούτο κόσμο. A votre sante!

Σημείωση του ιστολόγου: δίπλα στο τραγούδι που παραθέτει ο παραπάνω αρθρογράφος -και σε άλλα- να προσθέσω και τη συλλογή νεοελληνικών διηγημάτων «Sante». Όποιος ξέρει αντίστοιχα έργα εμπνευσμένα από τον Άσσο, ας τα αναφέρει στα σχόλια.

Τετάρτη, 3 Φεβρουαρίου 2016

MARLBORO ADVANCE BLUE

                                                 


Άλλη μια νέα κυκλοφορία της Φιλιπ Μόρις Παπαστράτος που όπως συνήθως γίνεται, δανείζεται το brand Marlboro. Marlboro Advance blue λέγεται λοιπόν και ανήκει στην κατηγορία των light σημάτων με πίσσα 7/νικοτίνη 0,5. Το χαρακτηριστικό του τσιγάρου αυτού είναι το φίλτρο του που όμοιό του δεν υπήρχε στην ελληνική αγορά. Πρόκειται για κλασσικό συμβατικό φίλτρο μεγάλου μεγέθους σε άσπρο γκρι χρώμα όπου το χαρτάκι που το τυλίγει προεξέχει μερικά χιλιοστά προς τα έξω. Αποτέλεσμα, τα χείλη να μην ακουμπούν στο φίλτρο, παρά μόνο στο χαρτάκι που εξέχει. Την πατέντα αυτή την χρησιμοποιεί εδώ και χρόνια το Parliament  (δεν κυκλοφορεί Ελλάδα) αλλά και πολλά άλλα σήματα στο εξωτερικό, με την διαφορά πως συνήθως συνδυάζονται με φίλτρο άνθρακα. Εδώ άνθρακας δεν υπάρχει.

Το τσιγάρο δεν είναι κακό, αλλά δεν ενθουσιάζει κιόλας. Είναι αρκετά δυνατό για τις αναγραφόμενες αναλογίες πίσσας - νικοτίνης, δεν είναι δηλαδή αέρας κοπανιστός, έχει απαλή γεύση και γενικά καπνίζεται ευχάριστα χωρίς να ενοχλεί τον λαιμό αλλά και χωρίς να έχει κάτι το ιδιαίτερο επίσης. Τυπικό Marlboro.

Κάτι που μου έκανε εντύπωση. Ανοίγοντας το πακέτο εμφανίζεται μπροστά ένα μπλε χαρτάκι, όπως πάντα άλλωστε σε νέα σήματα. Πάνω - πάνω ήταν γραμμένη μια ατάκα, εντελώς ανάξια σχολιασμού "Not like any other" νομίζω έγραφε, οκ, και πιο κάτω τρεις άλλες. Η πρώτη ήταν για το φίλτρο, που δεν ακουμπά στα χείλη (δεν ξέρω τι κερδίζεις με αυτό αλήθεια), η δεύτερη για το γεγονός πως δεν μυρίζεις καπνίλα (εντάξει έχει και άλλα σήματα η εταιρία που κάνουν την ίδια δουλειά) και τέλος η τρίτη όπου έγραφε πως η στάχτη του είναι συμπαγής! Δεν το ξαναπέτυχα σε τσιγάρο, να γίνεται δηλαδή ιδιαίτερη μνεία στην στάχτη του.  Επιπλέον, δεν ξέρω αν αυτό επιτυγχάνεται λόγω του φίλτρου, του χαρτιού ή των καπνών του.

Δεν με απογοήτευσε, μα δεν νομίζω να το αγοράσω ξανά είναι η αλήθεια.Τρέχουσα τιμή 4 ευρώ. 

Δευτέρα, 16 Νοεμβρίου 2015

ΤΑ ΚΑΤΟΣΤΑΡΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΑΓΟΡΑΣ

Η ανάρτηση αυτή, που θα συμπληρώνεται σταδιακά, προέρχεται εξ ολοκλήρου από συνεργασίες φίλων του μπλογκ, αρχικά του Αναστάση Καραντή και καθ' οδόν και άλλων. Οι συμβολές των υπολοίπων είναι μαζεμένες στο τέλος της ανάρτησης. Ευχαριστούμε ιδιαίτερα όλους τους συμμετέχοντες, και προτρέπουμε κάθε άλλο αναγνώστη που επιθυμεί να μας στέλνει τις κριτικές του.

Οι τιμές που αναγράφονται είναι Νοεμβρίου 2015.

1) ASSOS RED 100s. 

Ελαφρύ για τα νούμερά του (10 - 0,8) τσιγάρο, το οποίο, αν και δεν χτυπάει στο λαιμό (βασικό), είναι εντελώς ουδέτερο γευστικά. Ένα πακέτο (για τη συλλογή μου) και τέρμα. 

Τιμή : 3,50 ευρώ.

2) JOHN PLAYER SPECIAL 100s (10-0,9). 

Τα καπνίζω αυτό το διάστημα. Είναι αρκετά αρωματικά virginia, από τα κλασικά εγγλέζικα θα έλεγα. Γευστικότατα και δεν ενοχλούν στο λαιμό. Θα τα έβαζα -σήμερα- γευστικά, δίπλα στα "ROTHMANS INTERNATIONAL" & "DUNHIL INTERNATIONAL"(αν κι αυτά δεν είναι 100ς). Τα κρατάμε -κατά τη γνώμη μου- ως καλά, μέχρι να κλείσει ο κύκλος των 100ς. 

Η τιμή τους : 3,50 ευρώ.

3) MARLBORO 100s (10-0,8). 

Το MARLBORO αποτελεί ένα θρυλικό τσιγάρο και στην Ελλάδα. Ειδικά οι έφηβοι των αρχών των '80ς (στους οποίους κι ανήκω), αφήναμε, σιγά - σιγά, τα ελληνικά, και παίρναμε το, κυρίαρχο, για τους νέους, τσιγάρο της εποχής, το «MARLBORO», στο κλασικό, κόκκινο, σκληρό πακέτο. Θυμάμαι και την τιμή του : 35 δραχμές! Προσωπικά κατέληξα στο κόκκινο μαλακό, όταν ήθελα να καπνίσω τη συγκεκριμένη μάρκα. Στις αρχές των '90ς, όπου υπηρετούσα τη θητεία μου στο πολεμικό ναυτικό, πέρασα στα MARLBORO 100’ς. Τότε μου άρεσαν και τα καθιέρωσα, όσο υπηρετούσα. Το ξανακάπνισα -για λίγο- το καλοκαίρι του 2014, αλλά δεν μου άρεσε, δεν ήταν φιλικό στο λαιμό (μου), όπως είναι το κόκκινο μαλακό, κι είχε χάσει από γεύση, όπως γενικά, κατά τη γνώμη μου, όλες οι ετικέτες του MARLBORO που κυκλοφορούν στην Ελλάδα. Τώρα και με την άθλια αισθητική αλλαγή του πακέτου, το MARLBORO (και το 100ς) αποτελεί για μένα νοσταλγικές αναμνήσεις κι ιστορία...

4) PALL MALL 100s (κόκκινα / 10 - 0,8)

Ιστορικό σήμα, από το 1899, και με ιστορία και στην Ελλάδα (τα έχει γράψει ο Πέτρος). Θυμάμαι από την ελληνική ταινία "Λόλα"(των 60ς), όπου ο Κούρκουλος (βγαίνοντας από τη φυλακή), πηγαίνει στην Τρούμπα και συναντά την Καρέζη (Λόλα), και της λέει σου έφερα τα αγαπημένα σου τσιγάρα και βγάζει και της δίνει ένα πακέτο PALL MALL άφιλτρα (φαίνεται καθαρά στη σκηνή της ταινίας). Για να επανέλθω στα PALL MALL 100s, είναι πλέον, ένα συνηθισμένο american blend. Ίσως να έλεγα πως έχει ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό, μια ελαφρά επίγευση πούρου (αποτέλεσμα, προφανώς, του χαρμανιού). Καπνίζεται άνετα (δεν χτυπάει στο λαιμό), αλλά -αν και διαρκεί και δεν καίγεται γρήγορα- σε δυσκολεύει λίγο στη ρουφηξιά και δεν έχει καλή καύση. Ίσως αυτά, όμως, να είναι λεπτομέρειες για τους σχολαστικούς. Είναι ένα τσιγάρο που καπνίζεται άνετα, αλλά δεν κολλάς μ' αυτό.... Να σταθώ, όμως, στο ωραίο κόκκινο πακέτο, με την αναγραφή NEW ORLEANS 100s. Όπως και να το κάνουμε, το PALL MALL έχει την ιστορία του και την αίγλη του.

Τιμή (Νοέμβριος 2015): 3,50 ευρώ.

5) MORE INTERNATIONAL (κόκκινο / 9 - 0,8). 

Αυτό, βέβαια, είναι slim 120ς, μάλλον το μόνο 120ς που κυκλοφορεί στην ελληνική αγορά. Είχα να το καπνίσω από τα '80ς! Εμφανισιακά παραμένει το ίδιο, δηλαδή,με το χαρακτηριστικό καφέ τσιγαρόχαρτο, αλλά έχει χάσει την, άλλοτε, δυνατή του γεύση, λόγω της γενικής μείωσης των περιεκτικοτήτων που έχει επιβληθεί. Αν στην ουδετερότητα (πλέον) της γεύσης του, προσθέσω και την κακή καύση του, με την τιμή του (Ιανουάριος 2016) 4,20 ευρώ, είναι, κι αυτό, ένα τσιγάρο, για τη συλλογή και για τη φιγούρα της εμφάνισής του. Σε καμία περίπτωση δεν αποτελεί επιλογή για καθημερινό κάπνισμα, ή, έστω, για απολαυστικό.

6) DUNHILL FINE CUT (μαύρο / 10 - 0,9). 

Κανονικά είναι ανάμεσα σε King Size και 100ς (με πάχος μεταξύ κανονικού τσιγάρου και slim), αλλά, στα καπνοπωλεία, το έχουν στην κατηγορία των 100ς. Κάπου ανάμεσα είναι κι η γεύση του, όχι ουδέτερη, αλλά όχι κι ενδιαφέρουσα (κι ας γράφει ότι περιέχει μείγμα Virginia & oriental καπνών). Είναι "λίγο" για ένα σήμα σαν το "DUNHILL". Αν λάβουμε, επίσης, υπόψη ότι καίγεται γρήγορα κι ότι η τιμή του είναι (Δεκέμβριος 2015) 4,30 ευρώ, το προτείνω μόνο ως δοκιμή και συλλογή του πακέτου. Τελικά "DUNHILL" (στις μέρες μας) = "DUNHILL INTERNATIONAL"!

Αναστ. Καραντής

PETER STUYVESANT RED 100s

Ιδιο με του κανονικου μεγεθους τσιγαρο που τραβαει ελαφρως χειροτερα λογο του μηκους του,με καλες γενικα πωλησεις αφου βγηκε προσφατα στην αγορα. Σαν γευση ειναι τυπικο αμερικανικο χαρμανι αρκετα πικαντικο ενω η γευση των ανατολικων καπνων γινεται περισσοτερο αντιλιπτη σε σχεση με αλλα τσιγαρα του ιδιου τυπου ενω υπαρχει και το τεχνιτο αρωμα τουλαχιστον στα σκληρα πακετα. Γενικα ειναι καλο τσιγαρο με καλη τιμη στα 3,50 ευρω.

Ανώνυμος

SUPERKINGS

Τσιγαρο της Imperial Tobacco αδερφικο σημα του John Players που καποτε κυκλοφορουσε ως John Players Surekings. Tσιγαρο μηκους 100s αρκετα σπανιο στην Ελλαδα στην οποια κυκλοφορει απο πολυ παλια με σχεδον ανυπαρκτα ποσοστα πωλησεων και το οποιο μπορει να βρεθει κυριως σε τουριστικους προορισμους ειτε κατοπιν παραγγελιας. Το χαρμανι του ειναι κλασσικο βρετανικο Virginia χωρις προσθετα και η γευση του πλουσια ενω τσιμπαει λιγο στο λαιμο αλλα τα καπνα του ειναι σαφως καλης ποιοτητας. Αξιζει για περιστασιακο καπνισμα αν το βρειτε. Περιεκτηκοτητες 10,0,9 και τιμη 4,20.
Ανώνυμος

CAMEL 100's μπεζ πακέτο. 

American blend τσιγάρο με μίξη βιρτζίνια-μπέρλεϊ-ανατολίτικα καπνά. Πρώην σήμα της RJ REYNOLDS και τώρα ανήκει στην JT INTERNATIONAL. Το 2002 πάρθηκε η απόφαση να αλλάξει το πολύ όμορφο πακέτο και έγινε προς το χειρότερο. Το χαρμάνι του προσδίδει ένα απολαυστικό κάπνισμα, όπως και το πολύ καλό φίλτρο του.
Το σήμα αυτό δεν το βρίσκεις πολύ εύκολα στην Ελλάδα.
Τιμή: 4,20.
Περ: 10 - 0,9 - 10 σύμφωνα με το πακέτο που κρατώ αυτήν την στιγμή.
Μάκης Δημάκης

WINSTON 100s.

Λιγο πολυ ειναι γνωστο τσιγαρο στους περισσοτερους η εκδοχη ομως σε κατοσταρι εχει κυκλοφορησει τελευταια, με καλες πωλησεις ειδικοτερα στις light εκδοχες silver και blue. Eγω δοκιμασα το κλασσικο το κοκκινο και μπορω να πω πως μου αρεσε περισσοτερο απο το κανονικο καλη καυση, διακριτικο αρωμα και σωστο βαρος σιγουρα καλη επιλογη και σε καλη τιμη αφου κοστιζει 3.50 ευρω χωρις ομως να ειναι και κατι το εξαιρετικο.
Περιεκτηκοτητες 10 πισα,0,8 νικοτινη.

Ανώνυμος

WEST 100s.

Το τσιγαρο αυτο κυκλοφορησε το 1981 απο τη Reemstma στη Δυτικη Γερμανια με αρκετα καλες πωλησεις εκει και στην Πολωνια οπου ειναι στη δευτερη σημερα το νουμερο ενα σημα σε πωλησεις ενω το 2002 εξαγοραστηκαν τα δικαιωματα του απο την Imperial Tobacco. Στη χωρα μας το θυμαμαι απο τη δεκαετια του 90, το καπνιζε αρκετος κοσμος στο κλασσικο ασπροκοκκινο πακετο. Σημερα βλεπω μονο το κατοσταρι να κινειται, το δοκιμασα προσφατα αλλα δεν μου πολυαρεσε αυτα βεβαιως ειναι γουστα. Σαν τσιγαρο ειναι τυπικο αμερικανικο χαρμανι μετριας ποιοτητας ενω εχει και μια πουροειδη επιγευση, η καυση του ειναι κακη και γρηγορη αλλα ειναι χορταστικο θα ελεγα. Η τρεχουσα τιμη του ειναι 3,50 ευρω και οι αναλογιες του 10 και 0,9. Σαν γενικη διαπιστωση πιστευω πως δεν αξιζει, υπαρχουν καλυτερες επιλογες σε αυτη τη κατηγορια.

Ανώνυμος

Κυριακή, 1 Νοεμβρίου 2015

ΤΙ ΔΙΑΒΑΖΟΥΝ ΟΙ ΚΑΠΝΙΣΤΕΣ;

Κάθε τόσο ρίχνω μια ματιά στα στατιστικά του μπλογκ. Οι επισκέψεις ημερησίως είναι κατά μέσο όρο γύρω στις 800, μηνιαίως γύρω στις 25.000.

Μπορώ να δω ποιες είναι οι δημοφιλέστερες αναρτήσεις την τελευταία ημέρα, την τελευταία εβδομάδα, τον τελευταίο μήνα, και διαχρονικά. Συνήθως τα στατιστικά της ημέρας είναι συγκυριακά. Στου μήνα και κυρίως στης εβδομάδας πάντοτε προηγούνται οι πρόσφατες, που διαχρονικά μπορεί να μην έχουν μεγάλη επισκεψιμότητα. Στα διαχρονικά, αντίθετα, οι πρόσφατες υποβαθμίζονται αφού δεν είχαν ακόμη την ευκαιρία να διαβαστούν από τόσους αναγνώστες όσους έχουν οι παλιές.

Το ενδιαφέρον είναι ότι διαχρονικά οι αναρτήσεις για καπνούς φαίνονται να τραβάνε περισσότερο ενδιαφέρον από εκείνες για τσιγάρα.

Τις περισσότερες επισκέψεις τον τελευταίο μήνα, αλλά και διαχρονικά, έχει η ανάρτηση «Τα 10 καλύτερα τσιγάρα στην Ελλάδα», που δεν παρουσιάζει τα 10 καλύτερα τσιγάρα αλλά ρωτάει τη γνώμη των αναγνωστών. (Είναι επίσης πρώτη και την τελευταία εβδομάδα, και τρίτη σήμερα.)

Από κει και πέρα:

Μέσα στα υπόλοιπα 9 του τοπ 10 του τελευταίου μήνα έχουμε τέσσερις αναρτήσεις για καπνούς (Oriental Mist, Wolfway ο ομώνυμος, Έπος και Άσσος Άνευ - 4 στα 4 ελληνικά), τέσσερις για τσιγάρα (Marlboro Menthol που είναι πρόσφατο, Καρέλια φίλτρο, Davidoff και Άσσος Άνευ - δύο στα τέσσερα ελληνικά), και μία γενικού ενδιαφέροντος (Νέες κυκλοφορίες - το πρόσφατο).

Στα αντίστοιχα από την έναρξη λειτουργίας του μπλογκ έχουμε εφτά αναρτήσεις για καπνούς (Old Holborn, Craven, Golden Virginia, Pueblo, Marlboro, Άσσος, Drum - μόνο ένα στα 7 ελληνικό) και δύο για τσιγάρα (Davidoff και, απρόσμενα, George Karelias & Sons μαλακό - ένα στα δύο ελληνικό).

Δευτέρα, 19 Οκτωβρίου 2015

Marlboro Menthol


Τα τσιγάρα με μενθόλη, δηλαδή με γεύση μέντα, είναι μία εντελώς ιδιαίτερη κατηγορία που στην Ελλάδα ποτέ δεν υπήρξε ιδιαίτερα δημοφιλής. Αρκετές μάρκες του ελληνικού εμπορίου βγάζουν και τσιγάρο με μενθόλη, αλλά κανένα από αυτά δεν έχω υπόψη μου να έχει ιδιαίτερη κίνηση.

Τα Μάλμπορο μέντα πρέπει να ήρθαν στην Ελλάδα γύρω στα μέσα της δεκαετίας 1990. Κυκλοφορούν σε κανονικό και λάιτ. Το κανονικό, με περιεκτικότητες 10 και 0,7 (και μονοξείδιο 10), κατασκευάζεται εδώ από την Παπαστράτος - Φίλιπ Μόρις.

Στο συγκεκριμένο τσιγάρο, όπως διαπίστωσα πειραματικά, η μενθόλη βρίσκεται και στο χαρμάνι και στο φίλτρο (ή ίσως το φίλτρο έχει ποτίσει από το χαρμάνι). Όπως συνήθως με τα τσιγάρα μέντας, η γεύση της μέντας κυριαρχεί ολοκληρωτικά, καλύπτοντας τη γεύση του καπνού. Για όποιον δεν έχει δοκιμάσει τέτοια τσιγάρα, ενημερώνουμε ότι πρόκειται για μια απροσδόκητη αίσθηση δροσιάς που στην εισπνοή παγώνει όλο το στόμα (ούλα, δόντια, γλώσσα, ουρανίσκο κλπ.) θυμίζοντας οδοντόκρεμα. Η καθαυτό μυρωδιά της μέντας γίνεται αντιληπτή -εξίσου έντονα- στην εκπνοή. 

Νομίζω ότι μόνο ένας συστηματικός καπνιστής τέτοιων τσιγάρων θα μπορούσε να καταλάβει διαφορές ανάμεσα σε διαφορετικές μάρκες. Έτσι δεν έχω πολλά να προσθέσω για το Μάλμπορο. Είναι ένα σχετικά δυνατό, μετρίως χορταστικό τσιγάρο, και το βρήκα γλυκόπιοτο: χαρακτηριστικά, μπορώ να το καπνίσω και για πρώτο τσιγάρο το πρωί χωρίς το βήχα με τον οποίο συνήθως χαιρετώ την  κάθε καινούργια ημέρα.

Το πακέτο δεν είναι πια σαν αυτό της φωτογραφίας: όπως και στο κλασικό κόκκινο, το λογότυπο Marlboro είναι αδιόρατο -ανάγλυφο αλλά χωρίς μελάνι- στο πάνω μέρος του πακέτου, εν μέρει στην άσπρη γωνία και εν μέρει στο πράσινο περιθώριο. Το τσιγάρο έχει άσπρο φίλτρο, που στο πακέτο αναφέρεται ότι ανήκει στη νέα συγκλονιστική πατέντα Firm Filter (TM).

Δεν ξέρω κανέναν που να καπνίζει μόνιμα τσιγάρα μέντας, αλλά εμένα μου αρέσει να τα παίρνω μια στα τόσα για αλλαγή. Το συγκεκριμένο βρήκα ότι ταιριάζει για 2-3 τσιγάρα την ημέρα, σε κάποιες συγκεκριμένες φάσεις. Αντιλαμβάνεται βέβαια κανείς ότι δεν ταιριάζει με καφέ, ούτε με τα περισσότερα ποτά, μπορεί όμως π.χ. να ταιριάξει μ' ένα κρύο τσάι (που πίνω πολύ), και ίσως, φαντάζομαι, με ορισμένα δροσερά κοκτέιλ. Αλλά αυτά είναι βέβαια υποκειμενικά.

Πάντως πιστεύω πως όποιος τα καπνίζει (αυτά ή οποιαδήποτε Μένθολ) ως αποκλειστική μάρκα ανήκει σε άλλη κατηγορία καπνιστή (όπως άλλο είναι να καπνίζεις στριφτά κι άλλο έτοιμα), με διαφορετικά κριτήρια και γούστα, στα οποία δεν μπορώ να υπεισέλθω.

4, 10 ευρώ / 20 τσιγάρα.

Τρίτη, 13 Οκτωβρίου 2015

Καπνοί στριφτού ΕΠΟΣ

Η Wolfway τους τελευταίους μήνες λάνσαρε τη νέα της σειρά, «Ελληνικός καπνός 'Επος»: δύο χαρμάνια για στριφτό και τέσσερα για πίπα. Οι συσκευασίες (τουλάχιστον οι μεγάλες)  φαίνεται ότι φτιάχτηκαν κατεσπευσμένα. Έτσι δεν υπάρχουν καθόλου πληροφορίες, ούτε οι ενδείξεις για body και room note, ενώ και το ντιζάιν είναι στοιχειώδες. Δε γράφει καν αν είναι για πίπα ή για τσιγάρο - πρέπει να κοιτάξεις στον διάφανο πάτο της συσκευασίας για να δεις το κόψιμο του καπνού.

Οι καπνοί στριφτού «Έπος» είναι χαρμάνια αμερικάνικου τύπου, με βιρτζίνια, μπασμά Ξάνθης και Μπέρλεϊ. Οι δύο εκδοχές ονομάζονται Smooth -πρακτικά δηλαδή ελαφρύς- ο γαλάζιος (ή «άσπρος»), και Wild ο μπλε.


Το Έπος wild, το μπλε, είναι μεσαίου βάρους προς ελαφρύ. Δίνει την αίσθηση καθαρού καπνίσματος, παρόλο που ο σβηστός καπνός αναδίνει ένα άρωμα σοκολάτας. Το άρωμα του μπασμά, πλούσιο (και εκπληκτικό) σε άλλα χαρμάνια της ίδιας εταιρείας, εδώ είναι ιδιαίτερα διακριτικό: το 'Επος παραμένει οπωσδήποτε ένα καλό τσιγάρο, αλλά σε καμία περίπτωση κάτι το μοναδικά αρωματικό. Από την άλλη, κι η πικρίλα άλλων χαρμανιών με μπασμά είναι εδώ πολύ πιο ήπϊα. Είναι εύστοχος ο χαρακτηρισμός wild, γιατί υπάρχει μια συνολική αίσθηση τραχύτητας στο κάπνισμα. Έπος πάντως δεν είναι.


Το Έπος γαλάζιο, κάπως ελαφρύτερο αλλά όχι υπερβολικά, το αξιολογώ πολύ παραπάνω. Αν εξαιρέσουμε τη δική μου εμμονή με το άρωμα του Wolfway, ίσως εδώ η εταιρεία να έχει πετύχει το καλύτερό της αποτέλεσμα: εξαιρετικά γλυκόπιοτο και στρόγγυλο κάπνισμα, ισορροπημένη γεύση και άρωμα, βάρος και ένταση διακριτικά αλλά καθόλου «νερωμένα», ευγενής και ιδιαίτερος χαρακτήρας. Δεν ξέρω αν είναι 100% καθαρός καπνός γιατί, όπως το Έπος μπλε όταν είναι σβηστό μυρίζει σοκολάτα, εδώ μυρίζει μέλι. Αλλά αν έχει χρησιμοποιηθεί κάποιο πρόσθετο έχει μπει με τέχνη κι έχει δέσει επιτυχημένα. Η αίσθηση ποιότητας και καθαρού καπνίσματος, που κατά το μάλλον ή ήττον χαρακτηρίζει όλα τα προϊόντα της εταιρείας, εδώ χτυπάει κορυφή. Πολλοί θα βρουν ότι ο μάλλον επηρμένος τίτλος «Έπος», ειδικά εδώ, δεν είναι άδικος.

Και οι δύο καπνοί, όπως και οι υπόλοιποι της εταιρείας, είναι ψιλοκομμένοι, χωρίς σκουπίδια, με καλά επίπεδα υγρασίας η οποία διατηρείται για εντυπωσιακά μεγάλο διάστημα, και σχεδόν χωρίς καθόλου φύρα.

Διατίθενται σε συσκευασίες των 100 και των 16,5 γρ., με επίσημες τιμές 23 και 4 ευρώ αντίστοιχα (=2,30ε τα 10 γρ. στη μεγάλη συσκευασία, περίπου 2,42 η μικρή). Σημειωτέον ότι η μικρή συσκευασία του «λευκού» είναι όντως λευκή, ενώ η μεγάλη γαλάζια.

Οι καπνοί πίπας Έπος είναι τέσσερις, μονοποικιλιακοί όλοι: Μπασμάς Ξάνθης, Ιζμίρ, Βιρτζίνια, και Green River.

Παρασκευή, 9 Οκτωβρίου 2015

Καπνός WOLFWAY




Ο καπνός Wolfway της ομώνυμης εταιρείας είναι χαρμάνι από 70% τουρκικό καπνό Ιζμίρ και 30% ελληνικό Μπασμά Ξάνθης. Είναι μεσαίου βάρους, 3,5/5 κατά τη σήμανση που χρησιμοποιεί η εταιρεία (άλλος θα το έλεγε και ελαφρύ, αλλά σαφώς βαρύτερο από άλλους καπνούς της ίδιας εταιρείας που από πολλούς χαρακτηρίζονται ως κουραστικά ελαφρείς). 

Το πιο αξιοσημείωτο χαρακτηριστικό αυτού του καπνού είναι το άρωμά του. Προσωπικά το βρίσκω εκπληκτικό. Μέσα σε μερικά χρόνια αναζητήσεων σε ελληνικά και ξένα τσιγάρα και στριφτά και σε χύμα καπνούς, κάποιες φορές φευγαλέα είχα αγγίξει αυτή την πλούσια, αυτοκρατορική μυρωδιά που με έπειθε ότι πραγματικά ο τόσο δυσεύρετος μπασμάς ανταποκρίνεται στη θρυλική του φήμη και αξίζει να τον ψάξει κανείς. Πρώτη φορά όμως συναντώ έναν εμπορικά εντοπίσιμο καπνό όπου αυτό το άρωμα να είναι σταθερά παρόν. Παρά τα ελαττώματα που έχει σε άλλα σημεία, ο Wolfway είναι -υποκειμενικά βέβαια- ό,τι ωραιότερο έχω καπνίσει ποτέ.

Η γεύση είναι πλούσια και αφήνει σαφέστατα την αίσθηση του καθαρού από ξένες προσμίξεις καπνού. Έχει όμως μια χαρακτηριστική πικρίλα που θα ενοχλήσει ίσως κάποιους, και που μένει και ως επίγευση για αρκετή ώρα μετά.

Στη συσκευασία η εταιρεία σημειώνει επίσης «Room note 4/5». Η μυρωδιά που νιώθω στον αέρα όταν καπνίζω σε δωμάτιο είναι κάπως ξινή και δυσάρεστη. Φαίνεται όμως ότι αυτό είναι μια αίσθηση που δημιουργείται μόνο στον ίδιο τον καπνιστή. Από τρίτους έχω ακούσει να σχολιάζουν «κάποιος εδώ καπνίζει κάτι ιδιαίτερα αρωματικό».

Όπως σ' όλους τους καπνούς της εταιρείας, το κόψιμο είναι ψιλό και η υγρασία αρκετά υψηλή.

Ο καπνός Wolfway κυκλοφορεί μόνο σε συσκευασία 100 γραμμαρίων, που κρατάει πολλές μέρες. Ακόμη και εβδομάδες μετά το άνοιγμα, και μάλιστα με το κλείσιμο να έχει χαλάσει και άρα με τον καπνό ουσιαστικά ανοιχτό στον αέρα, το άρωμα αλλά -παραδόξως- και η υγρασία παραμένουν εντυπωσιακά αναλλοίωτα. Το βάρος αυξάνεται, η γεύση δένει και μεστώνει, αλλά η πικρίλα δυναμώνει δυστυχώς κι αυτή. Η φύρα στο τέλος του πακέτου είναι σχεδόν αμελητέα.

Δεν τον συνιστώ τόσο για συστηματικό κάπνισμα, όσο για ένα τσιγάρο μια στα τόσα. Καπνίζοντάς τον συνέχεια συνηθίζει κανείς το άρωμα και παύει να το αισθάνεται. Αντίθετα, ως διάλειμμα ανάμεσα σε άλλους καπνούς/τσιγάρα, το άρωμα διατηρεί πάντα αισθητή την αρχοντιά του.

Τιμή (επισήμως): 24 ευρώ τα 100 γρ. (=2,4ε/10 γρ.).

Πρέπει να σημειώσω (κι αν μας διαβάζουν από την εταιρεία ας το λάβουν υπόψη τους) ότι σ' όλες αυτές τις μεγάλες συσκευασίες το «φερμουάρ» δεν είναι πολύ καλά φτιαγμένο και μετά από μερικές μέρες χαλάει, αφήνοντας τον καπνό ανοιχτό.